Pasen en rock heb ik zelden samen zien gaan. Gelukkig kwam daar dit jaar verandering in, een weekend gevuld met raggende riffs, dampende drums, vulgaire vocalen en een hele bult decibellen. Maak het jezelf gemakkelijk, dan trap ik af met dag 1 van wederom een heerlijk weekendje muzikaal genot!
De eerste dag is als een sloot gevuld met oude koeien. Op het podium stonden respectievelijk Sign Of Life, Kleazer en GenerC. Deze drie bands touren onder de naam All Night Rock & Roll en ouwehoeren bij het leven. Dit was alweer de derde stop van de tour die al een kroegverbod, hersenschudding en verminkte schouder in de prijzenkast heeft staan.
Over GenerC en Kleazer heb ik al genoeg verteld in voorgaande blogs en zal deze niet opnieuw behandelen. Met de nodige schoonheidsfoutjes boterden ze zich door de avond. Het redelijk volle café de Stam merkte volgens mij niet veel van de foutjes en genoot klaarblijkelijk van de wisselende schouwspelen.
Over Sign Of Life had ik natuurlijk heel veel nieuwe sappige verhalen kunnen vertellen, wil het niet dat onze bob Melloww nogal laat vertrok en als kers op de slagroom de weg niet wist. Enfìn, het optreden van Sign Of Life hebben we gemist.
Ter slot van deze dag wou ik nog even aanraden om een avond uit deze tour bij te wonen. Het recept is eenvoudig, een avondvullend programma met meestal goede muziek, gezellige gekke mensen, en de nodige alcoholische versnaperingen. Foto’s van de tour tot dusver en de komende optredens kun je vinden op deze
hyve.
Dag twee van het vierdaagse weekend is een tussendagje met een bezoek aan de dichtstbijzijnde danstent, daar waar vele Luttenbergers elkaar opzochten en te toffe mensen langskwamen.
Op
dag drie ligt de focus weer op live muziek. Het is inmiddels eerste paasdag en net als 75% van de Nederlandse gezinnen heb ook ik mijn buikje rond gegourmet.
’s Avonds begeef ik mij naar de oostkant van mijn dorpje om een glimp van het paasvuur op te vangen. Natuurlijk ben ik hier niet voor die brandende houtstapel, ik ben er voor die grote feesttent die ernaast staat. Ter ere van het paasfeest speelt hier vanavond dé coverband van een van de grootste, doch niet wereldbekende rockbands van de aardkloot. De Belgische band brengt namelijk een ode aan Creendence Clearwater Revival, ook wel CCR genoemd.
Wie zegt u?
Ik zeg tijdloze hits als ‘Proud Mary’, “Susie Q’, “Bad Moon Rising’, ‘Down On The Corner’ en ‘Have You Ever Seen The Rain’. Dat en meer konden de ruim 650 aanwezige Luttenbergers en 50 aanwezige buitendorpelingen verwachten.
De avond verloopt heel erg typisch. Gezien er te veel ruimte in de grote tent is, klampt het publiek zich allemaal zo dicht mogelijk bij de bar om daar makkelijk voorzien te worden van een drankje en heerlijk kan zwetsen met allemaal bekenden.
Wanneer de band begint te spelen, draait het leeuwendeel van de bezoekers haar hoofd richting podium. Dat is op zich al gewoon, maar voor Luttenberg is het ook gewoon om voor het podium een grote lege plek te laten. Met pijn en moeite probeert de zanger voor de pauze mensen in die lege plek te krijgen. Als hij er zelf in gaat lopen om te laten zien dat het niet besmet is, wordt het een beetje aandoenlijk. Het lukt dus niet om voor de pauze mensen in de lege cirkel te krijgen, met uitzondering van een viertal fanatieke stijldansers. De band speelt verder goed en over het stemgeluid van de zanger valt niet te klagen.
In de pauze draait DJ Rovers plaatjes die in de smaak vallen. Dat en het toenemende alcoholpromillage in het bloed zorgt ervoor dat de lege cirkel gevuld wordt. Dit tot groot genoegen van de band. De return is dan ook succesvoller dan de eerste helft, het publiek gaat los en de band heeft gelukkig bekende hits bewaard en speelt zelfs nog een paar van die fijne oldie, niet Patrik Oldemaat, covers.
Het feest der herkenning wordt gezelliger en knusser, de hormonen vliegen door de tent en brengt Luttenberg bijeen. Het is even alsof we alweer in het weekend van 8 augustus, die van het Luttenbergs feest, zitten, wat een jolijt!
Recht voor de uitgang staat een strategisch geplaatste vetkraam, waarvan veelvuldig gebruikt wordt gemaakt. Maar als ook zij de deuren sluiten is het toch echt tijd om de bedstee op te zoeken en je voor te bereiden op een kater van jewelste.
Alsof je weekend dan al voorbij is zeg! Gelukkig wil het feit dat een Paasweekend vier dagen telt en er dus nog 1 dagje voor invulling open staat.
De KNVB dacht leuk te zijn om op
deze katerdag een voetbalwedstrijd in te plannen, godzijdank werd deze afgelast en konden wij heerlijk relaxed trainen met zo nu en dan een heerlijk zonnetje op ons gelaat.
Maar dat allemaal terzijde, gisteravond stonden the Wombats op het programma.
3FM heeft haar werk met Serious Request afgelopen kerst goed gedaan. Door “Let’s dance to joy division” de herkenningsplaat van de actie te maken, kregen the Wombats een geweldige intro in ons koude kikkerlandje. De drie heren uit Liverpool vonden het dus wel tijd voor een bezoek van vier uitverkochte shows in respectievelijk Eindhoven, Groningen, Nijmegen en Amsterdam. Wij gingen voor die derde.
Het is de dichtstbijzijnde plaats en met de auto kun je er met een uurtje wel zijn. Tenminste, als je je MIO navigator goed hebt ingesteld. Het is verschrikkelijk om te merken hoezeer de mensheid en ook ik, vertrouwd op de hedendaagse techniek. Zonder na te denken volg ik de richtingswensen van het apparaatje op. Ik vertrouwde hierbij dan ook compleet op de persoon die hem voor mij had ingesteld. Maar toen bleek dat we bijna in Utrecht waren, begonnen mijn steeds aanwezige twijfels werkelijkheid te worden. We gingen richting mijn zus in plaats van Nijmegen. Hiermee hebben wij een vertraging opgelopen van liefst 80 kilometer, wat een lekker begin van de avond. Gelukkig waren we op tijd vertrokken en stonden wij een kwartier van te voren op de plaats van bestemming.
Doornroosje is de setting voor een Britse post-punk avond. Het is een bijzonder concertgebouw, klein, compleet onder graffiti en midden in een woonwijk. Ik hou er wel van en ben dan ook compleet op mijn gemak, zeker omdat we toch nog op tijd in de zaal zijn. Zoals gezegd komen een kwartier verder drie niet moeders mooiste heren het podium op. Het zijn echt types op zich. Drummer Dan Haggis komt er het normaalst van af. Zanger Matthew Murphy heeft een hoofd uit duizenden, ietwat bol met een nog bollere krullenbos die op en neer stuitert als hij over het podium springt. Ik vind het geweldig. Ook de Noorse bassist, geen Liverpudlian zoals de andere twee, heeft een gezicht die je niet snel bij de bakker om de hoek zou tegenkomen. Misschien komt het door de spastische samentrekkingen van zijn gezichtsspieren als hij zingt. Ook mascotte Wombo the Wombat is aanwezig. Deze kleine dingen maakt het geheel alleen maar leuker om naar te kijken.
Zoals je in de rock gelukkig bijna niet meer tegenkomt, spelen ook de Wombats ontzettend goed live. Tussen de nummers door grappen de Wombats een beetje met het publiek, soms begrijp ik het, soms niet.
Verder hebben ze aandacht besteedt aan de Nederlandse taal, Murphy begroet ons ook met: “Goedenavond Nijmegen, wij zijn de Wombats.” Haggis komt op de proppen met de vertaling van ‘Bollocks’ maar is deze even kwijt. Met een beetje hulp van het publiek komt Murphy niet verder dan “Bloten”, maar Haggis weet wat dichter in de buurt te komen met “Klootzak”.
Opvallend is dat ze een aardig arsenaal aan instrumenten hebben meegenomen. Natuurlijk een stuk of drie gitaren, een basgitaar en drumset, maar ook twee kleine keyboards, tamboerijn, mondharmonica en een wisseling van drummer met zanger en vice versa, respect voor veelzijdige artiesten.
Na een half uurtje wordt ongelofelijk maar waar al het nummer ‘Let’s dance to Joy Division’ gespeeld, voorafgegaan door “Maybe this is our last song, so give it your best.”
Gelukkig komen ze dan nog wel terug voor drie nummers, eerst ‘First wedding’, daarna een ludieke ode aan Engelse Pieter Post, waarbij een fan de eer krijgt om mee te zingen.
Afgesloten wordt er met de nieuwe single ‘Backfire at the disco.’ Dat was een rap drie kwartier zeg, maar wel begrijpelijk, gezien ze nog maar één cd hebben.
De terugweg verloopt uiteraard een stuk sneller, hoewel de snelheid wel aangepast moest worden aan de harde sneeuwbuien die ons land teisterden.
Dit was toch wel het meest veelzijdige paasweekend dat ik tot dusver heb meegemaakt. Sommigen zouden spreken van een droomweekend, maar
dromen blijft zilver, ervaren is goud.
Stukje van het welbekende 'Lets Dance To Joy Division':